پری ی دریاها نبودی . . .

                   نه ملکه ی ابرها . . .

                             نه به معصومیت ملائک . . .

تو . . . تاج انار بر سر نداشتی

                    و شکوفه های بهار نارنج

                                   عطر پیراهن تو نبود . . .

تو شبها ستاره ها را

               به طلسمی

                      خاموش می کردی . .  

            و ماه را همیشه زنگار بسته

                                     می خواستی . . .

می پنداشتی که زیبایی

                   اما . . . زیبایی ی تو همیشه

                                    وقف دیگران بود . . .

تو لذت می بردی

              تو می خواستی که دیده شوی . . .

                                شنیده شوی . .

                                        لمس شوی . . .

و گوش گرگها بسیار تیز بود . . .

        خفاشها در تاریکی هم می دیدند . . .

                             و کفتارها در کمین بودند . . .

نه گرگها می ماندند . .

            نه خفاشها . .

                  و نه آن دیگران . . .

تنها خمار خوردن خون تو بود . .  .

          در برق چشمهای حریص و درنده ی آنها . .

و تو خود . . . 

    تشنه ی دریده شدن بودی . . .

                         بی آنکه ببینی

               دستهای عاشق من

                                  تنها می ماندند . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

دیگر نمی ترسم

                   که تو را

                          از دست بدهم . . .

دیگر برایم هیچ چیز

                      مهم نیست . . .

من عاشق می مانم

   و راه خویش را می روم

      تو هر جور که می خواهی باش . . .

           خداحافظ . . برای همیشه . . عشق من . 

    منتظر معجزه ای ست

          دستهای عاشق من

                        اعجازی مکرر است . .

کنار تو سم ضربه های 

     اسبهای غبار آلود چشمان من

          نگاه مرا تا ماورای مرزهای دور دست

                                                 می برند . . .

آنجا که تکه های نقره ای ماه

             مرواریدهایی شوند

                 تا گلوبندی از رویا و خوابی اثیری

 بر سینه ی مهتابی ی تو

                            بیاویزند . . .

بر دل کوه ها

     کنار رودخانه ها

       هر کجا که جنگلی ست

                      آتشی ست  برافروخته 

                                          از برای تو . . .

و خاطره ای ست

            بجای مانده

                    از گرمی ی آغوش تو . . .

         میان کلماتی درهم

                         گم می شود . . .

وقتی به بوسه ای کوتاه

           به تو نزدیک می شوم . . .

خفته ای آرام

           و دور که می شوم

                 دستان کشیده ات

مرا به آغوشی پرنیاز

                 دعوت می کند . . .

من می روم . . .

      گل نوشکفته ی باران زده ات

                           از کنار من می رود . . .

هزار آغوش

         سراب وار

                 تو را به خود می خواند . . .

دلم فشرده می شود . . .

        رنگهایی که شره می کنند . . .

بوم هایی که در

         کج و معوج ثانیه ها

                      تاب می خورند . . .

تو میان ستارگان

          چرخ می زنی . . .

              خم می شوی . . . برمی خیزی . . .

غلت می زنی . . .

         می چرخی . . .

           رقص خیال انگیزی میان

                 خرده ستاره های کهکشانی دور . . .

- ببخشید شما یه پری دریایی ندیدید

                 که میون آسمونا دنبال

                               یه اقیانوس بگرده . . . ؟ ! -

خسته ای . . .

     دیگر چشمهایت باز نمی شوند . . .

                         به خواب می روی . . .

به سختی نفس می کشم . . .

               دست در دست من . . .

می چرخی

     از من دور می شوی . .

       با چرخشی دیگر در آغوشم جای می گیری . . .

هوای سردی ست . .

          هیچکس نیست . . .

                یقه ام را بالا می دهم

                                  می روم . . .

                                     و برف . . .

                                             می بارد . . .